Nasiona smoczego drzewa (Dracaena draco)

Nazwa łacińska: Dracaena draco

Nazwa polska: smocze drzewo (dracena smocza, drzewo smocze)

Krótka charakterystyka

Dracaena draco to wyjątkowe, długowieczne drzewo o rozłożystym, parasolowatym pokroju, z masywnym pniem i gęsto rozgałęzioną koroną. Cenione jest za dekoracyjny wygląd oraz czerwoną żywicę zwaną „smoczą krwią”, której przypisuje się właściwości lecznicze. Stosowane jest głównie jako roślina ozdobna i kolekcjonerska.

Klasyfikacja rośliny

• Grupa / pokrój: okrytonasienna, drzewo
• Siedlisko: subtropikalne, słoneczne, suche
• Zastosowanie: ozdobna, kolekcjonerska, pojemnikowa, lecznicza
• Cechy dekoracyjne / użytkowe: parasolowaty pokrój, sztywne, mieczowate liście, czerwona żywica, długowieczność

Taksonomia

• Rodzina: szparagowate (Asparagaceae)
• Rodzaj / gatunek: Dracaena draco
• Odmiana: brak / nie dotyczy

Pochodzenie

Roślina pochodzi z Makaronezji – Wysp Kanaryjskich, Madery i Wysp Zielonego Przylądka – oraz z gór Antyatlasu w północno-zachodniej Afryce (Maroko). Naturalnie występuje w klimacie subtropikalnym, na terenach suchych i skalistych; w naturze jest gatunkiem zagrożonym.

Walory i zastosowanie

Smocze drzewo jest cenione za charakterystyczny, rozłożysty pokrój i efektowny wygląd, który nadaje egzotyczny klimat wnętrzom oraz ogrodom. Sok rośliny wykorzystywany jest w medycynie i do produkcji lakierów. Roślina jest chętnie uprawiana jako soliter w pojemnikach, oranżeriach i szklarniach.

Opis rośliny

W naturze roślina osiąga 15–20 m wysokości, tworząc masywny, szarobrunatny pień i rozgałęzioną koronę przypominającą parasol; młode okazy przez pierwsze 10–15 lat rosną jako pojedynczy, nierozgałęziony pęd i rosną bardzo wolno (ok. 1 m w 10 lat). Liście są długie, mieczowate, sztywne i skórzaste, szarozielone, zebrane w gęste pęczki na końcach gałęzi. Kwiaty drobne, białozielonkawe, pachnące, zebrane w duże wiechy, pojawiają się u dojrzałych okazów. Owocami są kuliste, pomarańczowe do brązowopomarańczowych jagody o średnicy 1–1,5 cm. Po zranieniu kory lub liści wypływa żywica, która na powietrzu czerwienieje – to „smocza krew”.

Uwagi praktyczne

Roślina wymaga ciepłych warunków i stanowiska słonecznego lub półcienistego. Jest wrażliwa na przemoczenie i niskie temperatury – dojrzałe okazy znoszą tylko krótkotrwałe, lekkie przymrozki (do ok. -4 °C) – dlatego w Polsce powinna być uprawiana w pomieszczeniach lub w szklarni, a latem może stać na tarasie. Wymaga umiarkowanego podlewania oraz dobrze przepuszczalnego podłoża.