Nasiona sekwoi wieczniezielonej (Sequoia sempervirens)

Nazwa łacińska: Sequoia sempervirens

Nazwa polska: sekwoja wieczniezielona

Krótka charakterystyka

Sequoia sempervirens to ogromne, wiecznie zielone drzewo iglaste, znane z imponującej wysokości i długowieczności. Jest ceniona za swój majestatyczny pokrój i trwałe, błyszczące igły. Wykorzystywana głównie jako drzewo ozdobne i pomnikowe oraz dla cennego drewna.

Klasyfikacja rośliny

• Grupa / pokrój: nagozalążkowa, drzewo iglaste
• Siedlisko: umiarkowane, chłodne, wilgotne, dobrze nasłonecznione
• Zastosowanie: ozdobna, pomnikowa, leśna, krajobrazowa
• Cechy dekoracyjne / użytkowe: ogromna wysokość, wiecznie zielone igły, trwała kora, długowieczność, efektowny pokrój

Taksonomia

• Rodzina: cyprysowate (Cupressaceae)
• Rodzaj / gatunek: Sequoia sempervirens
• Odmiana: brak / nie dotyczy

Pochodzenie

Naturalnym obszarem występowania sekwoi wieczniezielonej jest wąski pas wybrzeża Pacyfiku w Stanach Zjednoczonych – od południowo-zachodniego Oregonu po środkową Kalifornię – o długości ok. 750 km i szerokości do kilkudziesięciu kilometrów, gdzie rośnie w wilgotnym, łagodnym klimacie z częstymi mgłami znad oceanu.

Walory i zastosowanie

Drzewo to jest cenione za niezwykłą wysokość i trwałość, stanowi atrakcyjny element parków i ogrodów botanicznych. Może być sadzone jako drzewo pomnikowe lub dla ochrony krajobrazu, a także jako gatunek do rekultywacji i zalesiania.

Opis rośliny

Sequoia sempervirens osiąga w naturze 60–100 m, a najwyższy znany okaz (Hyperion) ma blisko 116 m wysokości – jest to najwyższe drzewo świata. Tworzy prosty, masywny pień pokryty bardzo grubą (do 30 cm), miękką, włóknistą, czerwonobrązową korą. Igły są płaskie, miękkie, ciemnozielone z dwoma jasnymi paskami od spodu, na bocznych pędach ułożone dwurzędowo (grzebieniasto), a w górnej części korony krótsze i łuskowate. Drzewo nie wytwarza kwiatów, lecz drobne, jajowate szyszki (1,5–3 cm), dojrzewające w ciągu jednego sezonu.

Uwagi praktyczne

Uprawa sekwoi wymaga dużej przestrzeni oraz wilgotnego, łagodnego klimatu; w Polsce udaje się w cieplejszych rejonach, w miejscach osłoniętych – dojrzałe drzewa znoszą około -15 °C, ale młode rośliny należy przez pierwsze zimy okrywać i chronić przed mroźnym wiatrem oraz przesuszeniem. Jest to gatunek szybko rosnący (młode drzewa w dobrych warunkach przyrastają 1–2 m rocznie), bardzo długowieczny i – nietypowo dla drzewa iglastego – odbijający od pnia po ścięciu lub uszkodzeniu.