Nasiona różanecznika drzewiastego (Rhododendron arboreum)

Nazwa łacińska: Rhododendron arboreum

Nazwa polska: różanecznik drzewiasty

Krótka charakterystyka

Różanecznik drzewiasty to zimozielony, drzewiasty różanecznik – największy w rodzaju – ceniony za efektowne, gęste kwiatostany o intensywnie czerwonych, różowych lub białych kwiatach. Jest kwiatem narodowym Nepalu i jednym z przodków wielu ogrodowych mieszańców. W Polsce uprawia się go głównie jako roślinę pojemnikową zimowaną w chłodnym pomieszczeniu, a w najcieplejszych rejonach – w osłoniętych miejscach w gruncie.

Klasyfikacja rośliny

• Grupa / pokrój: okrytonasienna, krzew/drzewo
• Siedlisko: górskie, umiarkowanie chłodne, wilgotne, półcieniste
• Zastosowanie: ozdobna, pojemnikowa, gruntowa w łagodnym klimacie
• Cechy dekoracyjne / użytkowe: duże kwiatostany, zimozielone liście, drzewiasty pokrój, efektowny kwiatostan

Taksonomia

• Rodzina: wrzosowate (Ericaceae)
• Rodzaj / gatunek: Rhododendron arboreum
• Odmiana: brak / nie dotyczy

Pochodzenie

Rhododendron arboreum pochodzi z gór Azji Południowej i Południowo-Wschodniej – rośnie w Himalajach od Pakistanu przez Indie, Nepal i Bhutan po południowo-zachodnie Chiny, Mjanmę i Tajlandię, a także w górach południowych Indii i na Sri Lance. Zasiedla wilgotne lasy górskie na glebach kwaśnych i dobrze zdrenowanych.

Walory i zastosowanie

Roślina jest ceniona przede wszystkim za spektakularne kwiaty, które pojawiają się od końca zimy do wiosny. W łagodnym klimacie sadzi się ją jako okazały soliter w parkach i ogrodach leśnych; w Polsce najlepiej sprawdza się w dużej donicy na półcienistym tarasie, zimowanej w jasnym, chłodnym, ale niemal bezmroźnym pomieszczeniu.

Opis rośliny

Rhododendron arboreum osiąga w naturze zwykle do 12 m, rekordowo 20 m wysokości (najwyższy znany różanecznik); w uprawie pojemnikowej pozostaje znacznie mniejszy. Liście są skórzaste, podłużnie eliptyczne, 7–19 cm długości, z wierzchu ciemnozielone, od spodu srebrzyście, płowo lub rdzawobrązowo owłosione. Kwiaty dzwonkowate, ok. 5 cm średnicy, zebrane po 15–20 w zwarte, kuliste kwiatostany, w barwie intensywnie czerwonej, różowej lub białej, z ciemnymi plamkami i miodnikami. Owocem jest torebka z bardzo drobnymi nasionami.

Uwagi praktyczne

Roślina wymaga kwaśnego (pH 4,5–5,5), próchnicznego i przepuszczalnego podłoża oraz stanowiska półcienistego, osłoniętego od wiatru. Należy chronić ją przed przesuszeniem i zaleganiem wody przy korzeniach; podlewać miękką wodą. Jest tylko umiarkowanie mrozoodporna (do około -10 °C), dlatego w Polsce bezpieczniejsza jest uprawa w pojemniku. Wszystkie części rośliny, w tym liście i nektar, są trujące dla ludzi i zwierząt.