Nasiona palmy madagaskarskiej (Pachypodium lamerei)

Nazwa łacińska: Pachypodium lamerei

Nazwa polska: palma madagaskarska (pachypodium Lamere'a)

Krótka charakterystyka

Pachypodium lamerei to sukulent o charakterystycznym, kolczastym pniu przypominającym kaktusa, pochodzący z Madagaskaru. Mimo handlowej nazwy „palma madagaskarska” nie jest palmą, lecz sukulentem z rodziny toinowatych – nazwę zawdzięcza pióropuszowi liści na szczycie pnia. Roślina ma formę małego drzewka lub krzewu, ceniona jest za egzotyczny wygląd i dekoracyjny pokrój, często uprawiana jako roślina doniczkowa.

Klasyfikacja rośliny

• Grupa / pokrój: okrytonasienna, sukulent, drzewo
• Siedlisko: tropikalne, słoneczne, suche, półpustynne
• Zastosowanie: ozdobna, kolekcjonerska, pojemnikowa
• Cechy dekoracyjne / użytkowe: kolczasty pień, pióropusz liści na szczycie, egzotyczny wygląd, kwiaty o białej barwie, łatwa w formowaniu

Taksonomia

• Rodzina: toinowate (Apocynaceae)
• Rodzaj / gatunek: Pachypodium lamerei
• Odmiana: brak / nie dotyczy

Pochodzenie

Roślina pochodzi z południowego Madagaskaru, gdzie rośnie w klimacie tropikalnym o wyraźnie suchym sezonie. Naturalnie występuje na skalistych, słonecznych zboczach, przystosowana do długotrwałych okresów suszy.

Walory i zastosowanie

Pachypodium lamerei ceniona jest za swój niezwykły, kolczasty pień i egzotyczną formę, która przyciąga wzrok. Nadaje się do uprawy w donicach w domu lub w oranżerii, gdzie może być ciekawą rośliną soliterową. Kwiaty pojawiają się latem, ale w uprawie doniczkowej kwitną dopiero starsze okazy.

Opis rośliny

Roślina posiada gruby, mięsisty pień pokryty długimi, twardymi kolcami. Na szczycie pnia wyrastają długie, wąskie, skórzaste liście o ciemnozielonej barwie, zrzucane w okresie spoczynku. Latem starsze okazy wypuszczają duże, białe, pachnące, lejkowate kwiaty z żółtym gardłem, rozwijające się pojedynczo lub w małych grupach. W naturze dorasta do ok. 6 metrów, w uprawie doniczkowej zwykle do 1-2 metrów wysokości.

Uwagi praktyczne

Pachypodium wymaga jasnego stanowiska i ciepłych warunków, nie toleruje przelania i nadmiernej wilgotności podłoża. Należy uważać na kolce podczas przesadzania i pielęgnacji. Roślina jest odporna na suszę, ale wymaga okresowego podlewania w sezonie wegetacyjnym.