Nasiona eukaliptusa Gunna (Eucalyptus gunnii)

Nazwa łacińska: Eucalyptus gunnii

Nazwa polska: eukaliptus Gunna

Krótka charakterystyka

Eukaliptus Gunna to jeden z najbardziej mrozoodpornych eukaliptusów – szybko rosnące, zimozielone drzewo z rodziny mirtowatych, cenione za srebrzystoniebieskie, okrągłe liście młodociane i gładką, łuszczącą się korę. Uprawiany jest jako drzewo ozdobne w ogrodach i parkach, jako roślina pojemnikowa oraz na cięte pędy do bukietów; z liści pozyskuje się olejek eteryczny.

Klasyfikacja rośliny

• Grupa / pokrój: okrytonasienna, drzewo
• Siedlisko: umiarkowane, górskie, słoneczne, osłonięte
• Zastosowanie: ozdobna, lecznicza, pojemnikowa, gruntowa, cięte pędy
• Cechy dekoracyjne / użytkowe: srebrzystoniebieskie liście młodociane, szybki wzrost, aromatyczne liście, dekoracyjna kora

Taksonomia

• Rodzina: mirtowate (Myrtaceae)
• Rodzaj / gatunek: Eucalyptus gunnii
• Odmiana: brak / nie dotyczy

Pochodzenie

Gatunek endemiczny dla Tasmanii (Australia), gdzie rośnie na Wyżynie Centralnej i w górach, w chłodnych, wilgotnych lasach do ok. 1100–1300 m n.p.m. Dzięki temu znosi mrozy, jakich nie przetrwa większość eukaliptusów, i jest jednym z najczęściej sadzonych eukaliptusów w Europie.

Walory i zastosowanie

Eukaliptus Gunna jest ceniony za aromatyczne, srebrzystoniebieskie liście młodociane, które florystyka wykorzystuje do bukietów i kompozycji. W ogrodzie sadzi się go jako soliter lub w grupach, a regularnie przycinany (nawet corocznie nisko nad ziemią) utrzymuje się w formie krzewu z ozdobnym, młodocianym ulistnieniem; dobrze rośnie też w dużych donicach na tarasie. Olejek eteryczny z liści ma właściwości antyseptyczne i jest tradycyjnie stosowany przy przeziębieniach, a słodki sok z pnia Aborygeni tasmańscy fermentowali na napój podobny do cydru – stąd angielska nazwa cider gum.

Opis rośliny

W naturze drzewo osiąga 20–25 m wysokości (w uprawie nawet ponad 30 m), ma luźną, nieregularną koronę. Liście są dwupostaciowe: młodociane okrągłe lub sercowate, siedzące, srebrzystoniebieskie z woskowym nalotem; dorosłe lancetowate, szarozielone, zwisające. Kora złuszcza się płatami, odsłaniając gładką, szarozieloną do kremowej powierzchnię. Kwiaty białe z licznymi pręcikami, zebrane po trzy, pojawiają się latem. Owoce to twarde torebki z drobnymi nasionami.

Uwagi praktyczne

Roślina wymaga stanowiska słonecznego i osłoniętego od silnych wiatrów. Dojrzałe okazy znoszą mrozy do około -15 °C, ale młode rośliny w pierwszych zimach warto okrywać; po silniejszym przemarznięciu zwykle odbija od podstawy pnia. Dobrze znosi suszę, lecz wymaga regularnego podlewania w okresie wzrostu. W uprawie pojemnikowej należy zapewnić zimowanie w chłodnym, jasnym miejscu.